shout when you wanna get off the ride!

już 20.11.2008 umręęę. z radości.bo zobaczę tych państwa żywcem spoconych…

Kto nie zna niech już szybko sie zapoznaje z The Kills. A kto zna… to nie musze nic dodawać. Może poza tym, że najnowszy ich album rozjechał mnie 13 razy. kazdy kawałek był swojego rodzaju TIRem, który na pełnym gazie mnie zrównał z ziemią…ze taką sobie metarofe motoryzacyjną tutaj strzelę. ; )

Tak. Powiedziałabym ze ta płyta jest zdecydowanie w mojej Top 5 2008 roku…jeśli nie Top 3. ( i tu zaczelam sie zastanawiać w jakiej kolejności poukładałabym te albumy które ukochałam w tym roku…ale to może zostawmy dla posta typu “końcowo-roczne-podsumu…sie zaplątałąm…w sensie ze bedzie pewnie nie jeden post podsumowujący rok 2008 z mojej perspektywy. To i muzyka sie tam znajdzie na bank.o)

Oczywiście cała historia z The Kills wiąże się z Olą - Cookie vel Marktfresh – Poważyńską, której zawdzięczam nie tylko miłość i pożadanie jakie wywołali we mnie jakiś czas temu amerykańska wokalistka Alison “VV” Mosshart i brytyjski gitarzysta Jamie “Hotel” Hince… zawdzięczam jej dużo więcej muzycznych rewelacji. Bo ja taka nieuświadomiona kiedyś byłam… ; )

Tak więc z duszą, sercem i te pe na ramieniu oczekuję godzin póznowieczornych w czwartek <3

a na zakończenie tego jakże “podniecam.się.i.chwalę.za.razem.” posta, pierwszy kawałek jaki usłyszałam z Midnight Boom

no i kawałek, który pretendowałby do najulubieniejszego ulubionego na płycie gdyby nie fakt, że uwielbiam absolutie wszystkie!

“shout when you wanna get off teh ride
cos it crossed my mind
it crossed my mind
i’m a penny in a diamond mine
we could be movers
we could be shakers
if we could just shake something out of the blue
and get off the ride”

 

uh

<3

Annie.

Zakochać się w ludziach których fotografujesz. Poznać ich to tylko wstęp…

Oto kolejna kobieta, której sylwetkę i prace warto znać:

http://www.youtube.com/watch?v=ukm6zcj1dns

Ostatnio zasypują mnie myśli o niesamowitej Annie Leibovitz. Przeglądając jej zdjęcia zastanawiam się, czy ona czasem nie ugryzła wielkiego kawałka talentu jaki miał przypadać na wszystkie kobiety, które chciałyby kiedykolwiek zajmować się fotografią. Ona wręcz oddycha pasją. Jest sylwetką, ikoną, piękną kobietą, matką, córką, przyjaciółką… i na wszystko wystarcza jej czasu…bardzo polecam film - “Annie Leibovitz – Life through a lens”

Oglądałam kiedyś fragment dokumentu (chyba na BBC) o Królowej Elżbiecie II i był oczywiście kawałek z sesji zdjęciowej zrobionej przez Annie Leibowitz. Znalazłam kawałek na youtubie i strasznie się znowu obśmiałam. Dwie silbe kobiety na jednym planie.

W środę lece do Londynu. Zamierzam oczywiście odwiedzić National Portrait Gallery. Wystawa Annie Leibovitz potrwa do lutego jeśli kogoś to interesuje ; ) Może też odwiedzę drugą silną kobietę… ; )

blurred vision

jestem zdecydowanie uzależniona od słońca.

poświeciło troche przedwczoraj i wczoraj i mimo ze zdychalam, kichałam i prychałam to dawałam całkiem niezłe oznaki życia. dziś podnoszę głowę a tu co? Warszawa znowu zniknęła. w chowanego sie stolica bawi normalnie no. strasznie wesołe to. szaro, buro i ponuro. lodówka też ma chyba jesienną depresję. albo się odchudza… tylko ze anorektyczna lodówka nie wpływa dobrze na moje samopoczucie. i na samopoczuczie mojego żołądka bynajmniej też nie… ; )

bezproduktywny wczorajszy dzien… no w sumie nie do końca. jakis update niewielki się zrobil:

http://beatamazur.viewbook.com

zaraz biegnę na zajęcia… dzis prezentacja o Candace Meyer (www.candacemeyer.com). zobaczymy co te baranki powiedzą jak zobaczą zdjęcia które maksymalnie mnie hipnotyzują już dłuuuugi czas. O np takie o:

ech. no ale trzeba wrócić do warszawskiej rzeczywistości bezsłonecznej…

dobrze, ze przynajmniej nie pada…

Sisters.

miss ya.

Warszawa i Dwie Dwójki

Miasto stołeczne.

Miasto obecnie konieczne.

Oswajanie przestrzeni jest to proces złożony. Raczej nie krótkoterminowy. To taki bieg na długi dystans. Miejski prywatny maraton korespondencyjnie. Przekładanie terminów na nastepny i nastepny i nastepny dzień. I Doszukiwanie sie w małych drobiazgach dnia codziennego efektów owego oswajania. Cos małego ale mojego, knajpa w której można zasiedziec się z przyjemnościa, galeria która przyjażnie patrzy pracami zza antyram, i przyjazne twarze strzelające codziennie uśmiechami. Twarze posiadające znane imiona strzelaja nimi celniej. Dobrze ze tak często trafiaja we mnie

dziś dzień jak codzień.

ale data zmusza do refleksji. chcąc nie chcąc.

nie trzeba sie tym chyba martwić nie?

22 – dwie dwójki.

eh